Karta Wiary i Światła

Karta Wiary i Światła

Ruch Wiara i Światło narodził się z pragnienia, by pomóc osobom z upośledzeniem  umysłowym   i ich rodzinom w odnalezieniu należnego im miejsca w Kościele i społeczeństwie. Taki był główny cel pielgrzymki do Lourdes, która odbyła się na Wielkanoc 1971 roku. W tym wydarzeniu skupiającym przede wszystkim katolików uczestniczyło także kilkadziesiąt osób wyznania protestanckiego.
Aby ta międzynarodowa pielgrzymka nie była tylko jednokrotnym wydarzeniem, trzeba było, aby wszyscy jej uczestnicy stworzyli wspólnoty skupiające osoby z upośledzeniem umysłowym, ich rodziców i przyjaciół, przede wszystkim ludzi młodych. W następstwie tego niezwykłego wydarzenia, które było czasem wielkiego błogosławieństwa, bardzo wiele wspólnot podtrzymywało i pogłębiało więzi, które wytworzyły sie między ich członkami. Z biegiem lat, na całym świecie powstawały nowe wspólnoty rozwijające się w środowiskach różnych wyznaniach chrześcijańskich.
W ten sposób, od samego początku, założony przez Jeana Vanier i Marie-Helene Mathieu Ruch nabierał coraz głębszej świadomości własnego powołania w Kościołach i w społeczeństwie oraz swojej misji w zakresie ekumenizmu.

Wiara i Światło jest ruchem wspólnotowym. W centrum tych wspólnot znajdują się osoby w róznym stopniu upośledzone umysłowo: dzieci, młodzież, osoby dorosłe. Są oni otoczeni przez członków swoich rodzin i przyjaciół, w szczególności ludzi młodych. Zaleca się, by każdej wspólnocie towarzyszył kapelan.
Wiara i Światło daje osobom z upośledzeniem umysłowym mozliwość uznania za osoby wyjątkowe, a także wykorzystania swoich darów oraz odkrycia radości, jaką niesie przyjażń.

Rodzicom
Wiara i Światło niesie wsparcie w ich doświadczeniu i pomaga lepiej dostrzec wewnętrzne piekno ich dziecka. Wielu z nich z kolei staje sie źródłem siły i punktem oparcia dla innych rodzin rozbitych wewnętrznie na skutek cierpienia oraz codziennych trudności.

Bracia i siostry
osób z upośledzeniem umysłowym wezwani są do uświadomienia sobie, że taka osoba może być źródłem życia i jedności, i że o ile zaburzyła ona ich życie, może także przemienić je i przeobrazić.

Dzięki osobom z upośledzeniem umysłowym również i przyjaciele mogą zrozumieć, że istnieje także inny świat niż świat rywalizacji, pieniędzy i sukcesu, że ci, którzy są słabi i ogołoceni mogą poprowadzić ich do innego świata – delikatności, umiejętności słuchania, wierności i wiary.

Wiara i Światło oferuje kapłanom możliwość odkrycia na nowo serca Ewangelii, dobrej nowiny Jezusa Chrystusa, którą głoszą ubodzy, a także odalezienia źródła odnowy swojej posługi.
Wspólnoty te nie są wspólnotami życia, ale wspólnotami, których członkowie spotykają się przynajmniej raz na miesiąc, budując między sobą coraz głębsze więzi przez dzielenie się swoimi trudnościami i nadziejami, przez czas świętowania, modlitwę i Eucharystię lub inne spotkania modlitewne. Wspónoty te skupiają zazwyczaj około trzydziestu osób.

1. WSPÓLNOTA SPOTKANIA

   Każde spotkanie zawiera w sobie czas wzajemnej obecności , czas wspólnej rozmowy i wzajemnego słuchania. Najważniejsze jest, by zawiązywać między sobą osobiste więzi, poprzez które odkrywamy cierpienia i dary drugiego, dzięki którym uczymy się poznawać go po imieniu. Dzielenie sie w małych grupach pozwala każdemu wyrazić się przy pomocy słowa lub innych form komunikacji ( np. przez rysowanie, rzeźbę, gest lub pantomimę… ). W ten sposób staramy się ” byc razem”: dźwigać ciężary jedni drugich, dodawać sobie odwagi, wspierać sie wzajemnie i odpowiadać na potrzeby każdego. Dzieki przyjaźni wyrażającej się w delikatności i wierności stajemy sie dla siebie znakami Bożej miłości.

2. WSPÓLNOTA RADOŚCI I ŚWIĘTOWANIA

   Z wiernej przyjaźni rodzi się radość, która charakteryzuje wspólnotę Wiary i Światła. To Bóg powołuje nas do bycia razem i czyni nas zdolnymi do odkrycia Przymierza, które nas jednoczy: nie jesteśmy już sami. Spotkania wypełnione są momentami radości, kiedy razem śpiewamy, tańczymy lub dzieleimy się wspólnym posiłkiem. Od czasu do czasu, aby wspólnie świętować zapraszamy gości, którzy poruszeni są tym, że osoba z upośledzeniem umysłowym może stworzyć tak radosną atmosferę. Rzeczywiście, jeśli chodzi o świętowanie, osoba z upośledzeniem umysłowym jest często mniej upośledzona niż inni, ponieważ nie jest skrępowana konwenansami, troską o wydajność lub strachem przed opinią innych. Osoby z upośledzeniem w prostszy sposób żyją chwilą obecną, a ich pokora i przejrzystość w naturalny sposób czynią ich zdolnymi do przeżywania wspólnotowej radości.
We wspólnocie nie możemy jednak zapomnieć o tych, którzy pozostają na uboczu, nie świętują razem z nami zamknięci w swoim smutku i lękach. Mają oni także swoje miejsce w centrum Wiary i Światła. Potrzebują szczególnej uwagi, aby stopniowo poznali radość i pokój, którymi przyszedł nas obdarzyć Jezus, nawet, jeśli ból i trudności pozostają.

3. WSPÓLNOTA MODLITWY

   Jezus przyszedł ogłosić dobrą nowinę ubogim. Są oni umiłowani przez Ojca. Jezus oddaje życie za swoje owce. Karmi je swoim Ciałem. Jezus jest obecny w naszych spotkaniach i w świętowaniu. Pomaga nam żyć we wspólnocie miłością i wiernością. W szczególny sposób spotykamy Go w modlitwie, w Eucharystii i w innych spotkaniach modlitewnych.

4. WSPÓLNOTA PRZYJAŹNI I WIERNOŚCI

   Przyjaźń pogłębia się w miarę wspólnie spędzonego czasu i przez wzajemną obecność. Miedzy spotkaniami odbywającymi się raz w miesiącu członkowie wspólnoty spotykają się ze sobą w mniejszych grupkach lub po prostu spędzają czas we dwoje lub troje. Dzielą się swoim życiem, swoimi lękami, marzeniami, nadziejami…: modlą się razem, wspólnie żartują, pomagają sobie nawzajem, spożywają wspólne posiłki lub w inny sposób pogłębiają i podtrzymują swoją przyjażń. Nazywamy to ” czasem wierności ”  ( zwanym często ” czwartym czasem ” ).

5. WSPÓLNOTA ZAKORZENIENIA I INTEGRACJI

   Osoby z upośledzeniem umysłowym mają bardzo istotną rolę we wspólnocie ludzkiej, społeczeństwie i w Kościołach. Aby mógł żyć tym darem i wzrastać, aby dawać i otrzymywać, muszą mieć w nich swoje miejsce i możliwość uczestnictwa. ” Raczej nawet niezbędne są dla ciała te członki, które uchodzą za słabsze, a te, które uważamy za mało godne szacunku, tym większym obdarzamy poszanowaniem. Tak przeto szczególnie się troszczymy o przyzwoitość wstydliwych członków ciała „. ( 1 Kor 12, 22-23 ).
Troską Wiary i światła musi być integracja wspólnot i ich członków z działalnością i aktywnością szerokiej rodziny Wiary i Światła, społeczeństwa, właściwych sobie Kościołów, wspólnot chrześcijańskich, parafii itd…
To powołanie zakorzenienia każdej osoby i każdej wspólnoty prowadzi nas do odkrycia naszego powołania i misji ekumenizmu.
Dzisiaj wspólnoty Wiary i Światła mają swoje korzenie w różnych tradycjach chrześcijańskich: katolickiej, prawosławnej, anglikańskiej i protestanckiej. Najczęściej członkowie jednej wspólnoty należą do tego samego KOścioła. Niektóre wspólnoty są wspólnotami wielowyznaniowymi.
Wszyscy chrześcijanie wezwani są do znalezienia głębokiego wyrazu swojej wiary i swojej miłości do Jezusa wewnątrz własnego Kościoła. Podczas spotkań wspólnoty poszukują możliwości wspólnej modlitwy jako bracia i siostry zjednoczeni w jezusie Chrystusie.
Wszyscy są wezwani, aby w duchu radości odkrywać i doceniać prawdziwie chrześcijańskie wartości, mające swe źródło w ich wspólnym dziedzictwie.
Wiara i Światło wierzy, że osoba słaba i upośledzona może stać się źródłem jedności w społeczeństwie i w KOściołach, a także jedności między Kościołami i narodami.
W rodzinach, w których od dawna panuje niezgoda lub nierozwiązany konflikt, pojednanie dokonuje się niejednokrotnie przy okazji kryzysowych wydarzeń. Krzywdy zostają zapomniene, znikają urazy. Komunia poprzez Krzyż przygotowuje zmartwychwstanie w odnalezieniu braterskiej miłości. Tak może stać się również między chrześcijanami różnych wyznań, zgromadzonych wokół osoby najsłabszej i najbardziej odrzuconej, osoby, któej życie niekiedy jest zagrożone.
Brak pokory i prostoty serca to poważna przyszkoda na drodze do komunii między chrześcijanami. Ci, którzy są zranieni w swojej inteligencji, promieniowaniem swojego ubóstwa mogą prowadzić chrześcijan różnych wyznań ku błogosławieństwu ubogich sercem, które pozwoli im odnaleźć Ducha Bożego.

II.     INSPIRACJA WIARY I ŚWIATŁA

1. KAŻDA OSOBA JEST KOCHANA PRZEZ BOGA

   Wiara i Światło opiera się na przekonaniu, że każda osoba z upośledzeniem jest w pełni osobą ludzką i posiada wszystkie należne jej prawa, przede wszystkim zaś prawo do bycia kochaną, uznawaną i szanowaną dla siebie samej i swoich wyborów, jak również prawo do otrzymywania każdej potrzebnej pomocy, by mogła rozwijać się na wszystkich poziomach, zarówno w wymiarze naturalnym, jak i duchowym. Wiara i Światło wierzy, że każda osoba, zarówno zdrowa, jak i upośledzona, jast tak samo kochana przez Boga, i że Jezus żyje w niej, nawet jeśli nie może ona tego wyrazić. Wiara i Światło wierzy, że każda, nawet najgłębiej upośledzona osoba, wezwana jest do głębokiego uczestniczenia w życiu Jezusa i otrzymania wszystkich bogactw duchowych swojego Kościoła, sakramentów, tradycji liturgicznej… Jest ona wezwana do bycia źródłem łaski i pokoju dla całej wspólnoty, Kościołów różnych wyznań i całej ludzkości.
Wiara i Światło wierzy w słowa Świętego Pawła, że ” Bóg wybrał właśnie to, co głupiw w oczach świata, aby zawstydzić mędrców, wybrał to, co niemocne, aby mocnych poniżać.” ( 1 Kor 1, 27 ).

2. POTRZEBA WSPÓLNOTY

   Aby żyć swoją wiarą, każda osoba, nawet najbardziej zraniona, potrzebuje spotkania z prawdziwymi przyjaciółmi, by razem tworzyć środowisko akceptacji i ciepła, w którym każdy może wzrastać w wierze i w miłości. Ci, którzy przychodzą do Wiary i Światła, by spotkać ludzi z upośledzeniem umysłowym, muszą przychodzić tam w duchu gotowości i otwarcia na przyjęcie od nich szczególnych darów, a także dzielić się z nimi swoimi darami.
Jednakże w obliczu osoby z głębokim upośledzeniem, której słowa i gesty są często trudne do zrozumienia lub nawet nieistniejące, najczęstszą reakcją jest odwrócenie głowy i ucieczka. Reakcja ta pochodzi często z niezrozumienia i strachu, ale może odsłaniać także egoizm i twardość naszych serc. Aby utworzyć rzeczywistą i wyzwalającą więź z osobami z upośledzeniem umysłowym ” nasze kamienne serca muszą przemienić się w serca z ciała „. Jezus i Duch Święty mogą przemienić nasze serca, by uczynić nas zdolnymi do przyjęcia człowieka ubogiego i odrzuconego, do poznania go w całej jego rzeczywistości ludzkiej i głębi duchowej. Ta przemiana miłości pomoże nam rozpoznać oblicze Jezusa w nas i w drugim człowieku.
Maryja pokazuje nam drogę nawrócenia i wierności w postawie miłości. Maryja, obecna przy cierpiacym Jezusie razem z uczniem, którego Jezus umiłował, uczy nas, byśmy tak jak oni, byli bliscy i pełni miłości wobec naszych braci i sióstr we wspólnocie. Maryja uczy nas jak dźwigać ludzkie cierpienie razem z innymi i żyć zmartwychwstaniem.
Wspólnota staje się miejscem pokoju i radości pomimo, a zarazem poprzez doświadczenie cierpienia. Pośredniczy ona lub raczej objawia dary, jakie Bóg dał osobom z upośledzeniem umysłowym: zdolność do przyjmowania i kochania innych, prostotę i odrzucenie konwenasów. W społeczeństwie opartym na zysku i sile, osoby z upośledzeniem nie są wydajne ani skuteczne, ale posiadają w zamian proroczy dar w dziedzinie serca i miłości, a także w tym wszystkim, co jest najistotniejsze dla osoby ludzkiej. W ten sposób ubodzy nas ewangelizują.

3. ZNAJOMOŚĆ LUDZKIEJ RZECZYWISTOŚCI

   Aby pomóc osobie z upośledzeniem umysłowym odnaleźć pokój serca, nadziję i pragnienie posuwania się naprzód, z całą pewnością trzeba patrzeć na nią w świetle Ewangelii, ale także rozumieć ją w jej ludzkich potrzebach, jej cierpieniach i umieć na nie odpowiedzieć. Aby to osiągnąć, musimy stopniowo zdobywać ludzkie doświadczenie i niezbędną wiedzę. Ci, którzy są zaangażowani w Wiarę i Światło, muszą stawać się coraz bardziej kompetentni w sposobie w jaki towarzyszą osobom cierpiącym i doświadczającym trudności.

III     FORMY DZIAŁANIA WIARY I ŚWIATŁA

1. RUCH WSPÓLNOTOWY

   Wiara i Światło jest ruchem wspólnotowym. Jego istota tkwi w więziach zaufania i przyjaźni między jego członkami, więziami mających swoje źródło w Jezusie i w Nim znajdujących swoje spełnienie.

2. SPOTKANIA I PIELGRZYMKI

   Wspólnoty mogą rozwijać wiele innych form aktywności poza regularnymi spotkaniami. Pojawiają sie one zależnie od potrzeb i inwencji poszczególnych osób oraz w zależności od Bożej onspiracji. Wśród onicjatyw tych są obozy wakacyjne, rekolekcje i pielgrzymki itd.
Z drugiej strony, niektóre wspólnoty organizują różnego rodzaju aktywności i zajęcia dla osób z uposledzeniem umysłowym, by pozwolić rodzicom odpocząć.
Istnieją formy działania, które nie należą do zadań Wiary i Światła, na przykład tworzenie lub zarządzanie instytucjami, ośrodkami pobytu, szkołami, warsztatami lub „domami wakacyjnymi”. Działania te pozostawiamy wykwalifikowanym stowarzyszeniom, które mogą z Wiary i Swiatła czerpać swą inspirację.

3. WSPÓLPRACA Z INNYMI

   Ważne jest, by wspólnoty Wiary i Swiatła, zachowując swoją duchowość i misję, współpracowały tak bardzo, jak to tylko możliwe z innymi stowarzszeniami i ruchami służącymi osobom z upośledzeniem umysłowym i ich rodzinom.

4. JEDNA WIELKA ŚWIATOWA RODZINA

   Wspólnoty Wiary i Światła na całym świecie tworzą jedną wielką, międzynarodową rodzinę. Na każdym kontynencie, w każdej strefie i w każdym kraju wspólnie niesiemy swoje ciężary, cierpienia i radości. Nasza solidarność wyraża się finansowym wspieraniem życia Wiary i Swiatła, ale przede  wszystkim dzieleniem swoich niepowtarzalnych darów i mądrością swojego doświadczenia, przyjaźnią, wiernością w modlitwie. Jako członkowie jednej rodziny, wspólnoty starają się żyć w miłości i jedności.

« « « « « « « « « « « « « « « « « « « « « « « « « «

Karta została przedstwiona Zgromadzeniu ogólnemu w dniu 26 października 1980 roku ( w Lourdes ). Została następnie przyjęta na czas próbny na okres jednego roku. Był to czas obserwacji i modyfikacji dokonanych przez koordynatorów krajowych. Karta została jednogłośnie przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne w roku 1982 ( Wetherby, Anglia ). Później poprawki przyjmowane były przez Zgromadzenia Ogólne w latach 1984 ( Rzym ), 1986 ( San Domingo ), 1990 ( Edinburgh ), 1994 ( Warszawa ), 1998 ( Québec ), 2002 ( Rzym ), 2006 ( Madryt ).
Zmiany w Karcie może zaproponować Rada Międzynarodowa. Przyjęcie zaproponowanych zmian wymaga większości 90% głosów zgromadzenia ogólnego.